Այսօր՝ 2022-01-27 | RSS | FACEBOOK

2021-07-08 10:08:06 2021-07-01 08:06:30 2017-10-20 12:23:59 2021-06-21 09:15:55 2019-01-16 10:09:19 2017-09-02 12:20:34 2021-07-09 08:20:34 2019-11-19 09:27:18 2021-07-09 09:25:21 2019-11-21 09:15:52 2021-07-09 08:55:31 2021-07-08 08:41:56

Տիկի՛ն, հանրային անձ դառնալուց հետո Ձեր կոշիկը, պայուսակը, անձրևանոցն ու այն պահելու ձևն անգամ կարող են դառնալ հանրային թեմա... Էլիտա դառնալու ճանապարհին

 

Վերջին շրջանում իշխանական «Իմ քայլը» խմբակցության անդամների, նրանց հարազատների, ընտանիքի անդամների շուրջը ծավալվող քննարկումները չեն դադարում: Իհարկե, մեր դիտարկումը, որ այս ձևով ստեղծվում է կեղծ օրակարգ հիմնական խնդիրները հասարակության աչքից հեռու պահելու համար, հաստատվում է: Միևնույն ժամանակ, ակնհայտ է, որ անփորձությունը, պետական ապարատին հատուկ հարիր ու անհարիր կանոնակարգային մոտեցումները ծանոթ չլինելու, չծանոթանալու կամ չկարևորելու պատճառով զավեշտալի ու ոչ դուրեկան իրավիճակներում են բռնացում նորընտիրներին:

Սակայն երբեմն ամեն ինչ, մեղմ ասած, չափը կորցնում է: Արցախի հարցը, նախատեսվող «օպտիմալացումները», բարձրաստիճան պաշտոնյաների այցերը տարբեր երկրներ, անգամ վարչապետ Փաշինյանի և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի ոչ պաշտոնական հանդիպումը այնքան մեծ արձագանք չստացան, որքան ԱԺ նախագահ Արարատ Միրզոյանի կնոջ՝ Գոհար Աբաջյանի գլխավերևում պահված անձրևանոցը, և փաստը, որ կնոջ գլխավերևում անվտանգության աշխատակիցը կարող է անձրևանոց պահել:

Հիշեցնենք, որ համացանցում տարածվել էին Ստեփանակերտի Եղբայրական հուշահամալիր այցի ժամանակ արված լուսանկարներ, որտեղ մի տղամարդ Գոհար Աբաջյանի գլխավերևում անձրևանոց էր պահել:

Եվ բնականաբար, ինչպես սովորաբար լինում է, հասարակությունը երևույթը մեկնաբանեց տարբեր ձևերով. մի խումբ վստահ նշում էր, որ սա պարզապես ճոխություն է, և Միրզոյանի կինը օգտվում է ամուսնու պաշտոնեական դիրքից, մյուս խումբն էլ ոչ մի արտասովոր բան չէր տեսնում՝ կնոջ գլխավերևում անձրևանոց պահելը անվանելով ջենթլմենություն: «Անկեղծ ասած, ինձ մոտ էլ այնպիսի տպավորություն է ստեղծվել Միրզոյան ընտանիքի մասին, որ նրանց «աստղայինը» լրիվ տարել է. վերարկու բռնող ունեցող ամուսնու կողքին «զոնտիկ» բռնող ունեցող կինն անպակաս պետք է լինի...»,- իր ֆեյսբուքյան էջում այսպիսի մեկնաբանություն էր գրել քաղաքագետ Գագիկ Համբարյանը: Աջափնյակ վարչական շրջանի ղեկավարի առաջին տեղակալ Արամ Մանուկյանն էլ իր ֆեյսբուքյան էջում հորդորում էր՝ ավելի լուրջ խնդիրների մասին խոսել:

Անդրադառնալով քննարկումներին և քննադատություններին՝ Գոհար Աբաջյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել էր` պաշտոնական այցելության ժամանակ առաջնորդվել է սահմանված արարողակարգով: «Պաշտոնական այցելության ժամանակ առաջնորդվել եմ սահմանված արարողակարգով, իսկ անվտանգության աշխատակցին շնորհակալություն հայտնեցի անձրևի ժամանակ դրսևորած հոգատարության համար: Ինչ խոսք, ինքնին խոսուն է այն փաստը, որ մեր «ընդդիմադիրների» կարևորագույն թեմաները սահմանափակվում են իմ պայուսակով, կոշիկով, զոնտիկով և վերարկուով: Սակայն ցանկանում եմ տեղյակ պահել, որ այլևս երբեք չեմ արձագանքելու նման թեմաների: Իմ համար անհագստացող ընկերներիս էլ ուզում եմ վստահեցնել, որ ես քիչ քիչ սովորում եմ անտեսել նման անորակ և անբովանդակ նյութերը»:

Այստեղ խնդիրը թերևս այն չէ՝ ԱԺ նախագահի կինն ի՞նքն է անձրևանոց պահել գլխավերևում, թե՞՝ անվտանգության աշխատակիցը: Խնդիրը փոքր-ինչ այլ է. իշխանության գալու պահից ի վեր «Իմ քայլը» կուսակցության ներկայացուցիչներն անընդհատ նշում էին, որ հասարակության մի մասնիկն են, մարդիկ են, ովքեր եկել են երկիրը զարգացնելու, այլ ոչ սեփական շահերն առաջ տանելու նպատակով: Մարդկանց մեծ մասը հավատացել է խոստմանը, այդ են վկայում ԱԺ արտահերթ ընտրությունների արդյունքները՝ «Իմ քայլը» դաշինքը հավաքել էր ձայների 70,42 տոկոսը: Եվ այն, որ հասարակությունն այժմ պահանջում է այդ խոստացված հավասարության պահպանումը, բնական է: Բայց նույն հասարակությունը մոռանում է ադապտացիայի գլխավոր կանոնի մասին. ժամանակի և պայմանների փոփոխությանը զուգահեռ փոխվում է նաև մարդը: Հետևաբար երևան է գալիս Ջորջ Օրուելի թեզը. «Բոլոր կենդանիները հավասար են, սակայն որոշ կենդանիներ ավելի հավասար են» (հատված «Անասնաֆերմա» վիպակից, խմբ.): Ստեղծված անհավասարությունը բնական է, եթե հաշվի առնենք՝ էլիտան տարբերվում է ոչ միայն գիտելիքով, ունեցած ուժով, կառավարելու ունակությամբ, այլ նաև տարբերվող իմիջով, ապրելակերպով:

Պարզապես նոր իշխանության որոշ ներկայացուցիչներ դեռևս հասարակ քաղաքացուց էլիտա դառնալու ճանապարհին են. այդ է վկայում նրանց կողմից սեփական դիրքը չգիտակցելն ու ցանկացած փոքր քննադատության անդրադառնալը: Հրաշալի կլիներ, որ այդ ճանապարհին նոր ձևավորվող էլիտան չգայթակղվեր իշխանության թաքնահարույց պերճանքով, այլ պրոֆեսիոնալիզմ և մարդասիրություն ցուցաբերեր` չմոռանալով նրանց մասին, ում օգնությամբ «թագադրվել» է:

Նարե Գնունի