Այսօր՝ 2020-06-01 | RSS | FACEBOOK

2019-11-19 10:16:17 2020-01-15 11:02:47 2017-10-20 12:23:59 2018-03-16 10:48:17 2019-01-16 10:09:19 2017-09-02 12:20:34 2019-11-20 11:06:50 2019-11-19 09:27:18 2019-11-13 11:40:48 2019-11-21 09:15:52 2020-01-23 08:14:55 2020-01-16 10:27:17

Այդ օրերին փառահեղ բան էր, ամեն մարդ իր խաչմերուկում մահապարտ էր. հետահայաց թավշյա հեղափոխությանը. Պատմում է Միքայել Նահապետյանը. Մաս 3

 

Globnews.am-ն արդեն ներկայացրել է՝ ինչպես են «Իմ քայլի» անդամներն ու քաղակտիվիստները կազմել հեղափոխության ծրագիրը, ինչպես են հասարակությանը տնից դուրս գալու կոչերը մշակել և ինչպես է ծագել դասադուլ-գործադուլի գաղափարը: Մեր զրուցակիցը «Քաղաքացու որոշում» կուսակցության գործադիր մարմնի անդամ Միքայել Նահապետյանն է: Ներկայացնում ենք հարցազրույցի 3-րդ մասը:

-Որո՞նք էին հասարակությունն առաջ մղող հիմնական գործոնները:

Լենա Նազարյանը մի տեղ ի շատ լավ բան է ասել, որ մեզ առաջ էր մղում ոչ թե հաջողության հույսը, այլ անսահման հուսահատությունը, շատ տիպիկ է, թե ինչն էր մարդկանց դուրս բերում փողոց. դա մի գործոն է:

Երկրորդ գործոնը տևականորեն տարված աշխատանքն էր, այսինքն` ընդդիմությունն` ընդդիություն, ճիշտ է` շատ էին մարդիկ ու շատ էին խմբերը, որոնք դեմ էին նախկին վարչախմբին, բայց նույնիսկ այդ խմբերի միջև տարիներ շարունակ տարակարծություններ են եղել:

Այնտեղ կային կուսակցական ու ոչ կուսակցական շերտեր, այնտեղ կային զենքով փոփոխությունների հանդեպ հավատ ունեցող և զենքի գործադրումը մերժող խմբեր: Նրանցից յուրաքանչյուրը խորքային համոզմունք ուներ, որ միակ ճանապարհն իրենց ճանապարհն է:

Ես պատիվ ունեմ հայտարարելու, որ այն, ինչ ասում էինք մենք, բոլոր տարբերակներից ամենահաջողվածն է: Այսինքն` տեսակետը, թե ընտրություններով հնարավոր է փոփոխության հասնել, այսինքն` կուսակցականների տեսակետը, մերժվել է, այն, որ զենքով հնարավոր է փոփոխության հասնել, մերժվել է, և միակ տարբերակը, որի մասին մենք խոսել ենք, այն է` քաղաքացիների մասսայական խաղաղ անհնազանդությամբ փոփոխութունների հասնելու ճանապարհն է, ու ես պատիվ ունեմ ասելու, որ ես գաղափարական էդ դպրոցի մաս եմ կազմել, ու մեր դպրոցի ստեղծած գաղափարն է հաղթել:

Բայց ինչի մասին եմ ասում հիմա, տարիներ շարունակ ամեն խումբ իր թեզերն առաջ է հրել ու փորձել է մեկուսանցել մյուսի թեզը: Դրան զուգահետ տևական աշխատանք է տարվել, ցույց տալու համար, որ ով գնում ա, մասնակցում ա ընտրություններին, լեգիտիմացնում ա: Զենքի մասով տևական աշխատանք ա տարվել, որ դա անընդունելի ճանապարհ է, չի լինելու:

Երկրորդ գործոնն աշխատանքն է տարիների ու կրթությունը ու հաջողված փորձը: Մարդիկ տեսել են, որ ընտրությունը չի լինում, զենքը չի լինում, բայց, ասենք, տեսել են, որ 10000 մարդ դուրս ա գալիս փողոց տրանսպորտի թանկացման դեմ պայքարում, ու որևէ մեկին մատով չդիպչելով` հաղթում է: Մաշտոցի պուրակում 90 օր շարունակ հիմնականում կայանք ու ոչ այնքան ամրակազմ երիտասարդներ գալիս կանգնում էին ու ոչ մի բռնություն չէին գործադրում, Սերժ Սարգսյանը ասում է` Տարոն ջան, սիրուն չի:

Երրորդ գործոնը անձնազոհությունն է: Ես չգիտեմ մինչև ո՞ր կետը մենք կկարողանանք իմ ու ներկայիս վարչախմբի անդամ ընկերներիս հետ անձնական հարաբերությունները քաղաքականին չխառնել, ու չգիտեմ մեր քաղաքական հակասությունները կկարողանա՞նք այնպես անել, որ չազդի անձնականի վրա և մինչև ո՞ւր կփչացնենք մեր հարաբերությունները, գուցե դա օրինաչափ ա: Բայց քանի դեռ հնարավոր է, ես ուզում եմ ասել, որ անկախ այն բոլոր հակասություններից, որ կան իմ և նրանց միջև, ես տպավորված եմ, ու հույս ունեմ, որ իրենք ինձնից ու ես իրենցից շնորհակալ եմ, անհատապես բոլորից, ու նաև այն մարդկանցից, որոնք վարչախմբի անդամ չեն, այլ քաղաքացիներ են, ում ես չեմ ճանաչում, բոլորին շնորհակալ եմ իրենց անձնազոհության համար:

Այդ օրերին փառահեղ բան էր, ամեն մարդ իր խաչմերուկում մահապարտ էր, ես Խորենացի-Մաշտոց խաչմերուկում տեսել եմ մի աղջիկ` շատ էքստրաօրդինար արտաքինով ու պահպանողական բարքերի տեր բանգլադեշցի տղաներ փակել էին խաչմերուկը ու համատեղ պահում էին այն: Այդ մարդիկ գնացել էին անձնազոհության, գնացել էին իրենք իրենց փոխելու ճանապարհով:

Անձնազոհություն, տևական աշխատանք ու հուսահատություն, այս երեք բանը հեղափոխություն ա ծնել:

-Ըստ Ձեզ, ինչպիսի՞ն է հետհեղափոխական իրականությունն այժմ:

-Երկու շերտ ունի այս հարցը, առաջին շերտը մարդու անհագ բնույթն է, այսինքն` միշտ երանելին իրականություն դառնալուց հետո դառնում ա սովորական, ու ավելի բարձր ա նոր երանելիի սահմանը լինում, բնականաբար կա այս էֆեկտը:

Եթե 2018 թվականին, փետրվար ամսին դու մտածում էիր, որ քեզ միջանցքում կարող են ծեծել քաղաքական ինչ-որ անդուր արտահայտություն անելու համար ու ոստիկանությունը դրանով չի զբաղվի, մի հատ էլ ոստիկանության բաժնի պետը խորհուրդ կտա նման միջադեպերից խուսափելու համար մի քիչ ավելի մեղմ արտահայտվել, հիմա բացառում եմ, որ նման բան լինի:

Կան բաներ, որ մեր կյանքում դարձան նորմա ու դրանք հստակ քաղաքական կամքի արտահայտության հետևանք են:

Բայց եթե իշխանությունը մտածում է, որ 100 տոկոսով իրականացրել են իրենց բոլոր պարտավորությունները, ես առաջարկում եմ` հրաժարական տան, իսկ մենք մեդալներ տանք իրանց այս ամբողջ ընթացքում փայլուն առաջընթաց գրանցելու համար, ու գան մարդիկ, ովքեր առաջարկելու նոր բան ունեն ու իրենք էլ թող քննադատեն:

-Հեղափոխությունից հետո քաղակտիվիստների մեծ մասը համալրեց ՔՊ շարքերը, իսկ դուք գնացիք այլ ճանապարհով, ինչո՞ւ:

-Մայիսի 21-ին տեղի ունեցած հանդիպման ժամանակ արդեն վերջնականապես մեզ համար հստակ էր, որ մենք գնում ենք կուսակցություն ստեղծելու ճանապարհով, հենց այն պատճառով, որ ասում էի, թե խի ա հեղափոխությունը անհրաժեշտ: Մենք տեսանք, որ շատ լավ ա, ընտրություններով հաջողության հասնելու իրավաքաղաքական մեխանիզմներ կան, ու արդեն պետք ա ներկայացնել գաղափարները, որոնք տարբեր են:

Մայիսից սկսած աշխատանքները գնացել են, օգոստոսից` կուսակցության կառուցվածի հարցեր, նոյեմբերից սկսած ընտրարշավ: Ընտրություններին մեր կուսակցութունը չհաղթահարեց անցողիկ շեմը, բայց նորմալ էր կարճ քարոզարշավի ու նորաստեղծ կուսակցության համար: Հետո մի 10 օր հանգիստ:

Հիմա ռազմավարական պլանավորման աշխատանքները մոտենում են ավարտին, ռազմավարական փաստաթուղթը իր մեջ ունենալու է պատասխանները, թե ինչով ենք զբաղվելու մինչև հաջորդ ընտրությունները: Այդտեղ թե մեր ներքին հարցերն են՝ ինչպես ենք կուսակցությունը կառուցվածքայնացնելու, տարածականացնելու, և թե արտաքին հարցերն են՝ ինչպիսի գործընթացների մեջ ենք մենք մտնելու, ինչպես ենք պատկերացնում մեր դերակատարումը Հայաստանում ինքնիշխանության ամրապնդման հարցում: Մեր քայլերի մասով` կլինի դա համագործակցություն գործող վարչախմբի հետ, որտեղ իրենք մեր կարիքը կունենան, կլինի քննադատություն, որովհետև իրենք կթերանան ու չեն ընդունի հակառակ կարծիք: Ինքնիշխանության, սոցիալական արդարության, բոլոր ուղղություններով կունենանք ռազմավարական փաստաթուղթ, դեռ չենք քննակել` կհրապարակենք, թե ոչ այս փաստաթուղթը, բայց, կարծում եմ, խնդիր չի լինի, որ հրապարակենք` ինչով ենք զբաղվելու: