Այսօր՝ 2020-06-04 | RSS | FACEBOOK

2019-11-19 10:16:17 2020-01-15 11:02:47 2017-10-20 12:23:59 2018-03-16 10:48:17 2019-01-16 10:09:19 2017-09-02 12:20:34 2019-11-20 11:06:50 2019-11-19 09:27:18 2019-11-13 11:40:48 2019-11-21 09:15:52 2020-01-23 08:14:55 2020-01-16 10:27:17

Ներսը դուրս հագած ձեռնոցներն ու երկիրն ուտող աղբը

 

Շաբաթօրյակ էր, մի բան, որ մի քիչ ավագ սերնդի մոտ անխզելիորեն կապվում է խորհրդային անցյալի, բովանդակությունից զուրկ ձևով սահմանափակված մի երևույթի հետ, որ, շատ այլ դրական-բացասական իրողությունների նման, միայն խորհրդային անցյալի հետ առնչություն ունենալու պատճառով մերժվում ու չի ընդունվում:

Քչերն էին երկիրը մաքրելու գործին լծվել, շատերն ուղղակի դիտորդի կամ անտարբեր մեկի դերում մնացին:

Բնավ ցանկություն չկա խորությամբ պարզաբանելու կամ մեկնաբանելու շաբաթօրյակ երևույթը: Բացարձակապե՛ս: Ի վերջո, ով ցանկանում է ու պատրաստ է մի քանի ժամ էլ իր տանից, նեղ շրջապատից դուրս մաքրությանը նվիրել, երևի թե, միայն ողջունելի մոտեցում է: Հատկապես եթե հաշվի առնենք, որ երկիրն իսկապես աղբի մեջ կորել է, ուղղակի մի տեսակ սովորել ենք, բայց սուր զգում ենք խնդիրն ու դրա պատճառած տհաճությունը, երբ օտար մեկի հետ՝ ուշադիր աչքով նայում ենք մեր շուրջն ու... ամաչում:

Հայաստանի մեծ ու փոքր պաշտոնյաների մի մեծ բանակ, թևերը քշտել, կամ դրա նման մի բան արած շաբաօրյակ էր անում: Վարչապետ Փաշինյանն էլ, ճիշտ է, կոստյումով, բայց էլի մասնակից էր, աշխատանքային ձեռնոցներն էլ թարս հագած: Էդ թարս ձեռնոցներն էլ էնպիսի մի հրճվանք էին առաջացրել, չարախնդության մի ալիք, կարծես ամեն ինչից կարևոր այդ ձեռնոցներն էին:

Մի տեսակ ծանր է տեսնել, որ համապետական հռչակված միջոցառման ընթացքում կարևորագույնը ձեռնոցներն էին, որ ներս ու դուրսը թարս էր հագել վարչապետը: Ցավալի է, որ առավել էական չէր թեկուզ այն, որ անգամ թարս հագած ձեռնոցներով էլ նույն աշխատանքը կարելի է անել, այլ բան, որ ձեռնոցներն իրենց պաշտպանիչ դերը հաջող չեն կատարի:

Որ աչքդ ուր կտրի՝ աղբ է, դա այնքան էլ մտահոգություն չի առաջացնում, որ շաբաթօրյակի մասնակիցների 90 տոկոսը ոչ դրա կարևորությունն է հասկանում, ոչ ընդունում իրականացնելու անհրաժեշտությունը, ոչ էլ իրականում այրվում դրան մասնակցելու ցանկությամբ՝ մի կողմ թողել, ընկել ենք ձեռնոցի՝ պաշտպանության տարբեր աստիճաններով իրարից տարբերվող երկու կողմերի կարևորության հարցն ենք դարձրել ընդգծված:

Մի խումբ էլ ուղեղներում շաբաթօրյակ անելու կոչեր է անում՝ ընդդիմանալով ֆիզիկական աղբը մաքրելու գաղափարին, թե խորհրդային է, մնացուկ, էլ ինչ գիտեմ՝ ինչ:

Գրեթե մեկ տարի առաջ այլ օրակարգ էր, այլ իրողություններ էին համարվում կարևոր, բովանդակությունն առավել կարևորվել ու ձևի հարցերը լուծել էր: Ու թվում էր, թե, այ, իսկապես, հասել ենք մի հանգրվանի, որտեղ բոլոր տեսակի աղբերից ազատվելու պարտադրանքն է թելադրում ինչպես օրակարգը, այնպես էլ դրա իրագործման ուղիները:

Ավաղ, մի կողմից՝ կոստյումով շաբաթօրյակն է մեր իրականությունը, մյուս կողմից՝ թարս հագած ձեռնոցի պատճառած հրճվանքը... Ու դեռևս համատարած աղբի տարբեր տեսակներից ու քանակներից՝ ոչ մի ազատում...