Այսօր՝ 2020-08-15 | RSS | FACEBOOK

2019-11-19 10:16:17 2020-01-15 11:02:47 2017-10-20 12:23:59 2018-03-16 10:48:17 2019-01-16 10:09:19 2017-09-02 12:20:34 2019-11-20 11:06:50 2019-11-19 09:27:18 2019-11-13 11:40:48 2019-11-21 09:15:52 2020-01-23 08:14:55 2020-01-16 10:27:17

Ինքնասպանության թեման ու լրատվամիջոցները. ով և ում է մեղադրում

 

Նախկին ոստիկանապես Հայկ Հարությունյանի դին հայտնաբերելու մասին լուրը, ցավալիորեն, դարձավ առատորեն տարածվող վարկածների, կարծիքների, երբեմն էլ՝ աննորմալության աստիճանի հասնող պնդումների թեմա: Ցավալին այստեղ միայն իրողությունը չէ, այլ այն աներևակայելի հայելիները, որոնցում մամուլն արտացոլում ու վերարտադրում է լուրերը:

Թեմային անդրադառնալու կարիք չէր լինի, եթե հետաքրքրությունն այս իրադարձությամբ պայմանավորված լիներ միայն Հայկ Հարությունյանի անձով, անցյալում նրա ունեցած դերակատարություններով և այն պաշտոնով, որը զբաղեցնելու դեպքում մարդու մահն, այսպես, թե այնպես, դառնում է, ներեցեք, բայց կարևոր իրադարձություն՝ նշանակալի, կարևոր, հատկանշական:

Մի խոսքով, հետաքրքրությունն ու մեծ ուշադրությունն, այս պարագայում, իսկապես նորմալ կարելի է դիտարկել, բայց անհավանական, ու կարևորը՝ չհիմնավորված լուրերի շրջանառությունը առաջին հերթին մասնագիտական բացի մասին է վկայում: ՈՒ հենց այս մասին էլ ասելիքս է առ այն, որ, իհարկե, որոշ գործընկերներ մասնագիտական սկզբունքների ու պահանջների մասին ոչ մի օր էլ չեն հիշում, բայց չգիտես ինչպես քննադատվում են տվյալ իրավիճակում մյուս կողմում, իբր կոռեկտ մնացած գործընկերների կողմից, ինչն, ինքնին, արդեն զավեշտ է:

Մի տեսակ վատ սովորություն է դարձել, որ լրատվամիջոցների, լրագրողների, երբեմն էլ լրագրությունից ընդհանրապես բան չհասկացողների կողմից քննադատվում են դաշտի մյուս խաղացողները միայն այն պատճառով, որ երևէ թեմա ավելի հարմար է տեղավորվել մի խմբի քաղաքական մոտեցումներում, քան կարելի էր սպասել:

Հարկ է հիշել, որ դաշտում անկախ, ազատ, անկողմնակալ լրատվամիջոցներն ու լրագրողներն այնքան քիչ են, որ աղմկողների ներսի խոհանոցը բացելու դեպքում բերանները պետք է փակվեն, ընդմիշտ: Ընդ որում, որքան էլ տարօրինակ է, հենց անկողմնակալ ու նորմա, մասնագիտորեն աշխատողները գրեթե երբեք գործընկեր ներկայացող, կոչվող, համարվողներին քննադատողի դերը չեն ստանձնում. երբ քո աշխատանքը նորմալ ես անում, դժվար թե ժամանակ մնա կոնկրետ որևէ դեպքում սրան-նրան քննադատելու այն, ինչն առօրյա է ու դեպքերի տարբերությունը միայն դիպված է, իսկ ցածրակարգ աշխատանքը՝ օրինաչափություն: