Այսօր՝ 2020-07-11 | RSS | FACEBOOK

2019-11-19 10:16:17 2020-01-15 11:02:47 2017-10-20 12:23:59 2018-03-16 10:48:17 2019-01-16 10:09:19 2017-09-02 12:20:34 2019-11-20 11:06:50 2019-11-19 09:27:18 2019-11-13 11:40:48 2019-11-21 09:15:52 2020-01-23 08:14:55 2020-01-16 10:27:17

Ստիպված ենք լինելու պասիվ դիտորդի կարգավիճակում հետևել, թե ինչպես է մեր համազգային վիշտը դառնում սակարկությունների առարկա երրորդ երկրների կողմից. Արման Բաբաջանյան

 

ԱԺ պատգամավոր Արման Բաբաջանյանն անդրադարձել է ԱՄՆ սենատում Հայոց ցեղասպանության բանաձևի առնչությամբ երկրորդ վետոյին։

Գրառումզ ներկայացնում ենք ստորև.

Հայոց ցեղասպանության հարցը շարունակում է ակտիվ մնալ ամերիկյան քաղաքական օրակարգում: ԱՄՆ Կոնգրեսի ներկայացուցիչների պալատում հոկտեմբերի 29-ին ընդունված հայտնի բանաձևից հետո գործընթացը տեղափոխվել է Սենատ, որտեղ, ինչպես հայտնի է, Էրդողան-Թրամփ հանդիպումից հետո Հայոց ցեղասպանության ճանաչման բանաձևը արգելափակվել էր հանրապետական սենատոր Լինդսի Գրեհեմի կողմից:

Բանաձևն արգելափակելու իրավունքից է օգտվել նաև Ջորջիա նահանգը ներկայացնող սենատոր Դեյվիդ Փերդյուն: Այսպիսով, Հայոց ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի ըստ էության սակարկությունը ամերիկյան քաղաքականության մեջ շարունակվում է:

Չափազանց մեծ է հավանականությունը, որ Սենատում Հայոց ցեղասպանության ճանաչման բանաձևը չի ընդունվելու, քանի որ, ինչպես կանխատեսելի էր դեռևս Կոնգրեսի ներկայացուցիչների պալատում ընդունված բանաձևի ժամանակ, այդ ընթացքում ԱՄՆ-ը կարողանալու է Թուրքիայից ստանալ այն, ինչի համար նախաձեռնվել է այս գործընթացը:

Իրականում մեզ պետք է մտահոգի ոչ միայն ու ոչ այնքան Հայոց ցեղասպանության ճանաչման բանաձևերի ընդունումը կամ մերժումը, այլ հենց այս իրողությունը. համայն հայության վիշտը, մեր ամենազգայուն հարցը հերթական անգամ սակարկության առարկա է դառնում երրորդ երկրների մեջ: Եվ մենք՝ որպես պետություն, որպես ժողովուրդ, որևէ ազդեցություն չունենք այդ գործընթացում:

Այն, ինչ անում են այդ նպատակով ԱՄՆ հայկական կազմակերպությունները, իրականում քիչ ազդեցություն ունի կայացվող որոշումների վրա: Որովհետև այդ կազմակերպությունները ինչպես տասնամյակներ շարունակ, այնպես էլ հիմա եղել են ու կան նեղ կուսակցական շահերի կրողները, նրանք ամերիկյան քաղաքական համակարգի ներկայացուցիչների հետ իրենց լոբբիստական աշխատանքը տանում են հենց այդ՝ կուսակցական, հատվածական շահերով, ինչը օբյեկտիվորեն չի կարող արդյունավետ լինել:

Հետևաբար նման իրավիճակների կրկնությունից խուսափելու համար մենք պետք է վերանայենք ԱՄՆ-ում, ամերիկյան քաղաքական համակարգում մեր աշխատանքի ձևերն ու մեթոդները, մենք մի կողմից՝ որպես պետություն, մյուս կողմից՝ որպես Սփյուռք ունեցող ժողովուրդ պետք է կարողանանք իրական լոբբիստական աշխատանք տանել ամերիկյան օրենսդիրների շրջանում՝ այնպես, ինչպես դա անում են մեր հարևանները՝ Թուրքիան, Ադրբեջանը, Վրաստանը: Իսկ այդպիսի աշխատանքի համար մենք նախևառաջ պետք է վերափոխենք, վերաիմաստավորենք Հայոց ցեղասպանության ճանաչման պահանջի հիմքում դրված գաղափարաբանությունը, փիլիսոփայությունը:

Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը մենք պետք է բխեցնենք ոչ թե անցյալից, ինչպես արել ենք միշտ և անում ենք հիմա, այլ այն պետք է դարձնենք մեր ներկա ու ապագա օրակարգերի բաղկացուցիչ: Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը պետք է դառնա ոչ թե ապրիորի, խորհրդանշական գործընթաց, այլ այն պետք է ծառայի մեր այսօրվա ու վաղվա օրակարգերի առաջմղմանը, առաջին հերթին Հայաստանի՝ որպես պետության, հզորացմանն ու ամրացմանը, Արցախյան հիմնահարցի կարգավորմանը, մեր ժողովրդագրական և այլ հիմնախնդիրների լուծմանը: Ահա այս համատեքստը պետք է դրվի Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հիմքում ամբողջ աշխարհում, բայց առաջին հերթին՝ ԱՄՆ-ում: Մենք պետք է կարողանանք անել ամեն ինչ, որ Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը ԱՄՆ-ի կողմից լինի ոչ թե ԱՄՆ-Թուրքիա հարաբերությունների բաղկացուցիչ, այլ դառնա հայ-ամերիկյան հարաբերությունների օրակարգի մաս:

Միայն այդ դեպքում Հայոց ցեղասպանությունը երբևէ կճանաչվի ԱՄՆ-ի կողմից և այլևս չի դառնա մանրադրամ՝ Թուրքիայի հետ հարաբերություններ պարզելու նպատակով: Սրանք հարցեր են, որոնց մասին մենք պարտավոր ենք մտածել և՛ որպես պետություն, և՛ որպես Սփյուռք ունեցող ժողովուրդ: Հակառակ դեպքում մենք պարբերաբար ստիպված ենք լինելու պասիվ դիտորդի կարգավիճակում հետևել, թե ինչպես է մեր համազգային վիշտը դառնում սակարկությունների առարկա երրորդ երկրների կողմից: