Այսօր՝ 2020-07-15 | RSS | FACEBOOK

2019-11-19 10:16:17 2020-01-15 11:02:47 2017-10-20 12:23:59 2018-03-16 10:48:17 2019-01-16 10:09:19 2017-09-02 12:20:34 2019-11-20 11:06:50 2019-11-19 09:27:18 2019-11-13 11:40:48 2019-11-21 09:15:52 2020-01-23 08:14:55 2020-01-16 10:27:17

Ով ասես շնորհավորական ուղերձ է հղում. գուցե մինչ այդ արժանանաք ուղերձ հղելու պատվի՞ն...

 

Հունվարի 28-ին Հայաստանում բանակի օրն է նշվում որպես տոն, իրողություն, որ երկրի անվտանգության ու մնացյալ շատ հարցերում էլ ուղղակի կամ անուղղակի դերակատարություն ունեցող այս կառույցն արդեն տասնամյակներ ի պաշտպանություն է գործում:

Պաշտպանական այս կառույցն արժեզրկելը թերևս լրջագույն հակապետական քայլ կարող է լինել, բայց արի ու տես՝ ով պարապ է ու շատ զբաղված՝ շնորհավորական ուղերձ է հղում, այն էլ այնպիսի կարևորության ու նշանակության դիրքից, որ այդ անձանց ով լինելու հարցը այդպես էլ անպատասխան է մնում:

Հասկանալի է, որ ամեն առիթով կարելի է սեփական անկարևորությանը մի փոքր նշանակություն հաղորդել, բայց գոնե բանակի հաշվին, պատվի ու ծառայություն իրականացնող երիտասարդների սխրանքի գնով դա անեն միայն նրանք, ովքեր իսկապես պատիվ ունեն, արժանացել են այդ երիտասարդների անունից ու երիտասարդների համար խոսելու, շնորհավորելու, ուղերձներ ու շնորհավորանքներ հղելու իրավունքին...

Ցավոք, այսօր բանակի ու դրա կարևորության, դերի ու նշանակության մասին խոսում են ավելի հաճախ նրանք, որոնք բանակն իսկի հեռվից չեն տեսել: Դա թերևս թերություն չէր լինի, լուռ մնալու հրամայական չէր լինի, եթե բանակից հեռու այսօրվա ուղերձ հղողների արածը նույն բանակի կամ երկրի ու պետության համար նշանակություն ու կարևորություն ունենար... Չի ունեցել, և կարծես այսօր էլ չունի, քանի որ մերօրյա քննարկումների մակարդակն իջեցվել է ոչ թե քրեական ենթամշակույթի հարթակ, այլ ավելի ներքև, երբ խոսելաձևն անգամ տհաճություն է պատճառում...

Պարոնայք անպատիվնե՛ր, հանգիստ թողե՛ք գոնե այս կառույցը՝ բանակը, որի կարևորությունը ոչ ձեզնով, ոչ այսօր, և ոչ էլ ուղերձներով է սահմանված...